Chiński kanon piękna

Na świecie istnieje wiele kanonów kobiecego piękna. W zależności od krainy geograficznej pewne cechy w damskim ciele były bardziej zauważalne od innych. W obecnych czasach, w których działają mass media, kanon piękna w różnych krajach stał się podobny. Dzisiaj przedstawimy Wam, jak kształtował się obraz chińskiej kobiety na przestrzeni lat oraz jak wypada na podstawie innych krajów. 

W starożytnym Egipcie kobiety posiadały wiele praw. Mogły pełnić funkcję władcy starożytnego Egiptu, czyli faraona, żądać rozwodu, a także współżyć przed zawarciem małżeństwa. Ideałem piękna była smukła, z wąskimi ramionami kobieta, z długim czarnym warkoczem wokół twarzy i mocnym makijażem oczu.
Natomiast w starożytnej Grecji kobieta powinna posiadać okrągłe kształty, by uznano ją za piękną.
We włoskim renesansie kobieta miała zaokrąglone ciało, w tym biodra i duży biust. Najbardziej pożądana była blada skóra z blond włosami i wysokim czołem.

Chiński kanon piękna

W czasie panowania Dynastii Han, chiński kanon piękna wyznaczony był bladą, delikatną skórą, czarnymi długimi włosami i małymi stopami, które były oznaką ideału przez setki lat.

Posiadanie ciemnej barwy skóry przez wiele lat utożsamiano z niewolnictwem oraz pracą w polu. Śniady kolor cery był wynikiem wielogodzinnej ekspozycji na słońce. Jasna, nieskazitelna cera, nazywana ,,syndromem Królewny Śnieżki” wciąż jest bardzo popularna w Chinach, Japonii czy Korei. Jasna cera jest postrzegana jako symbol lepszej pozycji  społeczeństwie.

Historycznie pojęcie chińskiego piękna i idealnych kryteriów wiązało się z wpływami religijnymi. Jest ono oparte na taoistycznych i konfucjańskich założeniach, że zewnętrzne piękno powinno odzwierciedlać wewnętrzne wartości, takie jak: cnota, talent i inne pozytywne atuty.

Krępowanie stóp

Krępowanie stóp to czynność, którą wykonywały kobiety w Chinach przez tysiące lat,  by uzyskać godną pozycję w społeczeństwie. Powodowała ona ogromny ból, tortury, przykry zapach i deformacją stóp do końca życia. Małe stopy pozwalały na osiągnięcie dostatniego życia, ponieważ dzięki temu kobiety mogły zdobyć męża.

Zwyczaj ten początkowo praktykowały tylko dobrze sytuowane rodziny, z czasem jednak rozpowszechnił  się  w innych klasach społecznych, obejmując praktycznie wszystkie narodowości oprócz mandżurskiej, mongolskiej i Hakka.

Proces  krępowania stóp rozpoczynano u bardzo młodych dziewczynek (pomiędzy czwartym a siódmym rokiem życia), co powodowało brak możliwości sprzeciwu u dzieci.  Jednak dorastające młode dziewczyny  uważały krępowanie stóp za rzecz potrzebną tak jak ich rodzina. Wpasowanie się w chiński kanon piękna znaczyło dla nich więcej niż zdrowie.

Stopa przed i po bandażowaniu. źródło: wikipedia.pl

W XII wieku proces ten nie był aż tak zaawansowany i okrutny, jak u schyłku dynastii Qing, która panowała w latach 1644-1912. Wówczas krępowanie uniemożliwiało poruszanie się kobiet na dalsze odległości, co skutkowało korzystaniem z lektyki. Nie każda kobieta mogła sobie na to pozwolić, ze względu na brak zamożności.

Proces zmniejszania stóp był poprzedzony zamykaniem kobiet w domach i ograniczaniem ich kontaktów z krewnymi, a także sporadycznym odwiedzaniem świątyń.

Bandażowanie stóp polegało na zaciskaniu materiału dookoła stopy, który wpychał cztery małe palce pod podeszwę stopy. Powodowało to zmianę kształtu stopy, która stawała się węższa i krótsza, ponieważ również duży palec i pięta zbliżały się do siebie, wyginając stopę w nienaturalny łuk. Bandaż zaciskano codziennie, a dziewczynki stopniowo zakładały coraz  mniejsze buty. Proces trwał  dwa lata, a po jego zakończeniu stopy stawały się całkowicie bezużyteczne. Pożądany wymiar  mieścił się w zakresie od 7,5 do 10 cm.

kanon chińskiego piękna
Fotografia Zhao Hua Hong z 2010 roku. Autorka: Jo Farrell

Dbanie o stopy

Każdego dnia należało stosować kąpiele stóp i poddawać manikiurowi. Nie korzystanie z zabiegów groziło wcięciem się paznokci w podeszwę stóp, a następnie infekcją. Wiązania trzeba było robić ze starannością i wyczuciem, ponieważ zbyt mocny ucisk mógł spowodować odcięcie krążenie krwi, a to wywołać zgorzel.

kanon chińskiego piękna
Lotosowe buty do krępowania stóp. Źródło: http://dykf.pl/

Zakazanie praktyk zmniejszania stóp

Z początkiem przejęcia rządów przez dynastię Qing, proces ten został zakazany. Narzucono kary na rodziców, którzy dopuścili się tego procesu, a na obszarach kontrolowanych przez dynastię zakazano tej praktyki. Mimo to zwyczaj ten stał się tak popularny oraz zakorzenił się tak silnie w kulturze, że dynastia nie zdołała tego powstrzymać.

 

żródło: http://po-hang.blogspot.com/

W mentalności kobiet duże stopy były nieatrakcyjne, dlatego bały się, że nie zmieniając tego zostaną społecznymi wyrzutkami. Dopiero  po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej  w 1949 roku zaprzestano krępowania stóp.

Chińscy mężczyźni zachwycali się krótkimi stopami, których kształt porównywano do tarczy Księżyca w nowiu albo do lilii. Były one tematem wierszy, a rolę fetysza pełnił nawet bandaż, którym owijano stopy, oraz maleńkie buciki, które zakładały kobiety. Zachowały się nawet wiersze wychwalające zapach bandaża. W jednym z nich  Feng Xun miał powiedzieć: “Jeśli zdejmiesz buty i bandaże, czar pryśnie”.

Westernizacja

Piękno słabej płci zrewolucjonizowało się z biegiem czasu.  Zasada piękna kobiecego przekształciła się w latach 30 XX wieku, wraz z pierwszymi filmami z Hollywood. Panie i dziewczęta zaczęły naśladować styl życia wielkich gwiazd, malować sobie brwi i usta. 

W roku 1950 chińskie intelektualistki powracają do kraju z modnymi  wpływami z Zachodu, czyli z szykiem i elegancją.

Już 10 lat później całkowicie odrzucono zachodnie kanony piękna. Biały kolor cery oceniano jako ‘’burżuazyjny’, dlatego kobiety pracujące w polu nie wstydziły się swego złotawego koloru opalenizny, a kosmetyki stały się całkowicie zakazane.

1980 rok przynosi zwrot ku elegancji i modzie, w tym okresie pierwsze umalowane kobiety są krytykowane.

Początek lat 1990 Chinki się wyzwalają. Zaczynają się swobodnie malować, a nawet poddawać zabiegom plastycznym.

W obecnych czasach nadal kultywuje się białą, nieskazitelnie czystą skórę, której kanon staje się coraz bardziej powszechny w krajach zachodnich.

Potwierdzeniem tego jest trwający od 2004 roku trend facekini, które ochrania twarz przed słońcem, oraz strój, który zakrywa całe ciało.

Biała skóra stała się synonimem piękna i elegancji. Przekonanie o tym jest tak silne, że w Państwie Środka panuje pogląd, iż ,,jedna biel przykrywa trzy brzydoty”. Biały kolor cery wystarczy, by zamaskować wiele niedoskonałości estetycznych, takich jak: krzywy nos czy wysokie czoło.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *