Długi marsz – czyli najdłuższy marsz w historii wojennej

Długi marsz w Chinach to wydarzenie, które miało miejsce od października 1934 do października 1935. Siły Komunistycznej Partii Chin (KPCh) zaczęły przemieszczać się z południowego wschodu na północny zachód. Jakie skutki to przyniosło i przeciwko komu rozpoczęli marsz? Wszystkie informacje postaramy się zawrzeć w tym artykule.

Strony konfliktu

Kuomintang

Ówczesną partią rządzącą była założona przez Sun Jat-sena partia Kuomintang. Na początku lat 20. XX wieku utworzył on sojusz z KPCh. Po jego śmierci władzę przejął Czang Kaj-Szek, a w 1928 roku utworzył rząd. Jednak nie rządzili oni całym terytorium Państwa Środka.

Komunistyczna Partia Chin

Drugą stroną konfliktu była Komunistyczna Partia Chin, którą założyli chińscy intelektualiści w 1921 roku. Mimo że przez pierwsze cztery lata członków nie przybywało zbyt wielu, to w kolejnych trzech zaczęło się to zmieniać.

Geneza konfliktu

Po objęciu władzy przez Czang Kaj-szeka stosunki między Kuomintangiem a Komunistyczną Partią Chin zaczęły się pogarszać. Rządzący Partią Narodową rozpoczął serię pięciu kampanii okrążających tereny, na których władzę sprawowała KPCh – wtedy pod przywództwem Mao Zedonga. W celu odparcia ataku siły Mao postawiły na taktykę partyzancką. Czyli nie angażowały się w walki zbrojne, tylko chciały przez wyczerpanie przeciwników zmusić ich do poddania się. No i przez cztery pierwsze kampanie sposób ten okazał się bezbłędny. Jednak przy piątej Czang Kaj-Szek powołał armię złożoną z 700 000 żołnierzy oraz wybudował liczne fortyfikacje. Wskutek czego śmierć poniosły setki tysięcy chłopów. Natomiast Mao Zedong został odwołany z funkcji przywódcy partii.

Długi Marsz

Szukając rozwiązania, członkowie Komunistycznej Partii Chin postanowili przedostać się poza kręgi Kuomintangu i rozpoczęli swój marsz o godzinie 17 w dniu 16.10.1934. Komuniści przemieszczali się głównie w nocy, aby pozostać niezauważonymi. Dzięki tajności całej akcji oraz działaniom mającym na celu zmylenie ludzi Czanga Kuomintang dopiero po kilku tygodniach zorientował się, że główni członkowie opozycji uciekli.

Pierwszy poważny problem Komuniści napotkali w listopadzie. Wtedy też Nacjonaliści skutecznie zablokowali trasę marszu przy przejściu przez rzekę Xiang. Po tygodniu Komunistycznej Partii Chin udało się przedostać przez umocnienia, jednakże kosztowało to życie około 50 tysięcy chłopów – czyli ponad połowę ich sił.

Powrót do władzy Mao

Po tym nieszczęśliwym wydarzeniu, Mao Zedong zaczął powoli odzyskiwać utracone wcześniej wpływy. A już w styczniu ponownie pełnił funkcję przewodniczącego. Po przejęciu dowództwa Mao postanowił zmienić obecną taktykę. Podzielił swoje siły na kilka kolumn, które miały iść różnymi ścieżkami, aby zmylić wroga. Ograniczona została też liczba bezpośrednich ataków na pozycję Nacjonalistów. Poza tym Mao zmienił też cel marszu. Od teraz Komuniści wędrowali do prowincji Shaanxi, gdzie mieli podjąć się walki z Japońskimi siłami i zyskać szacunek Chińczyków.

Zakończenie Długiego Marszu

Po roku ciągłego głodu, bombardowań z powietrza i codziennych walk z Nacjonalistami, Komunistom na czele z Mao Zedongiem udało dojść się do prowincji Shaanxi u stóp Wielkiego Muru Chińskiego. Tam przywitali ich z wielkim szacunkiem i oddaniem.

Do dziś marsz ten jest najdłuższym nieprzerwanym marszem w historii działań wojennych. Po tym wydarzeniu Mao Zedong stał się już bezsprzecznym przywódcą KPCh.

Podsumowanie

Jeśli na kimś sama długość – zarówno pod względem czasowym, jak i kilometrowym (10 000 km) – marszu nie robi wrażenia, to wyobraźcie sobie, że aby dojść do swojego celu, musieli pokonać 24 rzeki i 18 szczytów górskich. I to nie łatwych szczytów, bo na większości z nich ciągle leżał śnieg. Na początku marsz rozpoczęło 80 000 żołnierzy, jednak jedynie 4 000 go ukończyło. To pokazuje, jak wykańczające i okrutne to było starcie.

Po tym, jak ludność Chin dowiedziała się o tej heroicznej walce chłopów, zaczęła wstępować w ich szeregi. O tym co działo później, dowiecie się w kolejnych artykułach, a tymczasem zachęcamy do dalszego poznawania historii Chin!

Bibliografia

history.com

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *