Dynastia Qin – przełom w historii Chin

Po okresie Walczących Królestw i panującej Dynastii Zhou nadeszła epoka cesarska. Władzę w państwie objęła Dynastia Qin (秦朝) na zaledwie 15 lat. Choć okres panowania był krótki to zdecydowanie przełomowy. Wówczas po raz pierwszy pojawiły się zjednoczone Chiny. Wtedy niemożliwego dokonał Pierwszy Cesarz Chin – Qin Shi Huang. Dążył do integracji Chin poprzez ujednolicenie pisma, waluty, gospodarki z jej aparatami oraz armii.

Początki dynastii

221 r. pn.e. był rokiem przełomowym. Obalono dynastię Zhou, jednocześnie podbijając pozostałe sześć chińskich państw. Nastał czas Zjednoczonych Chin, a skończył się Okres Walczących Królestw.
Po zakończeniu podbojów cesarz rozpoczął prace nad integracją w kraju. Zlikwidował prywatne oddziały armii, wprowadził jedną obowiązującą walutę (monety z kwadratowy otworem), ujednolicił wagi i miary. Zmian dokonał również w piśmie, gdzie na jego polecenie zniszczono dzieła filozoficzne, niebędące zgodne z wówczas wyznawanymi zasadami.
By jeszcze bardziej usprawnić funkcjonowanie Państwa, przesiedlił arystokrację do dawnej stolicy (Xianyang). Tym samym likwidując powiązania z ich poddanymi oraz pozbawiając ich majątku.
Ziemie te podzielił na 36 części nazywanymi komanderiami, gdzie na czele stał reprezentant cesarza.

 

DYNASTIA QIN

Życie w ujednoliconym Państwie

Król Zheng lub co jest bardziej poprawną formą Król Qinu, po zjednoczeniu nadał sobie tytuł huangdi. Powstał on z połączenia słów huang i di odnoszących się do potomków mitycznego władcy. Prowadził on bardzo surowe rządy, za przewinienia karano śmiercią nie tylko przestępcę, ale również jego najbliższych.
Cesarz podał reformom nie tylko administrację, ale również infrastrukturę. Wybudowano około 6500 km dróg, stworzono pierwszy na świecie żeglugowy kanał wododziałowy, stanowiący drogę transportową broni i zapasów. Za jego czasów stworzono Mauzoleum z Terakotową Armią w Xi’anie.

Zakończenie rządów

Cel władcy został osiągnięty – zjednoczył państwo z silnie scentralizowaną władzą. Udało mu się to dzięki ciężkiej pracy i ciągłej kontroli. Odbywał liczne podróże, by osobiście dopilnować działanie państwa.
Podczas jednej z takich podróży w 210 r. p.n.e. cesarz nieoczekiwanie zmarł. Rządy objął jego młodszy syn, koronowany przez Li Si naczelnego eunucha zmarłego władcy. Dwa lata później w wyniku licznych nieporozumień cesarz skazał Li Si na śmierć.
Choć z pozoru wydawać by się mogło, że społeczeństwu zaczęło żyć się lepiej, to prawda wyglądała zupełnie inaczej. Dużo zmian zaszło w Państwie, jednak z surowym prowadzeniem rządów nie zgadzała się ludność a w szczególności arystokracja. Nadmierny centralizm spowodował wewnętrzne konflikty, które ostatecznie doprowadziły do upadku cesarstwa, zaledwie po 4 latach od śmierci Pierwszego Cesarza.
Jednak wprowadzone przez niego reformy, na stałe zagościły w Państwie i zostały przejęte przez kolejną panującą dynastię -Han.

Bibliografia:

chiny24.com
Patricia Buckley Ebrey. Ilustrowana historia Chin.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *