Klasztor Shaolin – legenda czy komercja?

W Chinach jest wiele miejsc, do których chcielibyśmy wrócić, ale też są i takie, których nie udało nam się zobaczyć. Na naszej liście marzeń jest klasztor Shaolin, który w obecnych czasach budzi spore kontrowersje, czy jest to prawdziwa sztuka, czy już sama komercjalizacja. 

Historia klasztoru

Klasztor Shaolin  usytuowany jest w mieście Dengfeng, w prowincji Henan. Świątynię otaczają góry Song, które z czasem zostały porośnięte lasem.  Historia klasztoru sięga czasów dynastii Wei, kiedy cesarz Su Wei nakazał wznieść budowlę dla mistrza Bhardy. W Shaolin Si (少林寺), czyli w Młodym Lesie, miał on za zadanie nauczać mnichów zgodnie z praktyką Buddy. Od roku 377 do 527 szkoła była głównie przeznaczona do modłów i kultu, dopiero w VI wieku do Chin przybył indyjski dziedzic szaty Buddy, zwany Bodhidharmą lub  dwudziestym ósmym Buddą. Był pierwszym czołowym przedstawicielem jujitsu, plantatorem herbaty oraz inicjatorem szkoły chan. Mieszkańcy Chin po dziś dzień uważają go za prekursora kung-fu. We wszystkich szkołach walki, które na obszarze Państwa Środka różnią się od siebie, istnieje zgodność, co do jego osoby.

Podczas obserwacji aktywności mnichów, Bodhidharma zdał sobie sprawę, że ich ciała wymagają ćwiczeń wzmacniających sferę fizyczną i psychiczną. Główne założenie skupiało się na poprawie kondycji, a nie na umiejętności walki. Techniki te pierwotnie nie znajdowały zastosowania w walce. Ćwiczenia skupiały się na napinaniu mięśni podczas ruchów wzorowanych na zachowaniu zwierząt. Z czasem jednak rozwój znajomości walki wyparł cel pierwotny i wówczas klasztor stał się znanym centrum chińskich sztuk walki. Koncentrowano się na rozwoju szybkości, siły i prowadzeniu walki w sposób ofensywny. W późniejszym czasie do nauki zaczęto używać kija. 

SHAOLIN
Bodhidharma

Mnisi

Najważniejszą cechą charakteru, którą musiał posiadać każdy mnich, jest nabierana podczas intensywnych ćwiczeń, cierpliwość. Zdobywana podczas technik polegających na zadaniu w blok papieru kilku tysięcy ciosów, czy poruszaniu się po wysypanych koralikach buddyjskiego różańca. – japamali. Kolejną znaczącą cechą jest umiejętność wejścia w „trans”. Dzięki nim duchowni pokonywali trudności, wydawać by się mogło niemożliwe do pokonania przez istotę ludzką. Mowa tutaj o rozbijaniu dłonią, pięścią, głową metalowego słupa, wykonywaniu skoków ponad głowy innych ćwiczących, czy stosowaniu ogromnych obciążeń.

Po przebyciu całej serii treningów młody mnich musiał podejść do śmiertelnie niebezpiecznego testu. Według nieoficjalnych źródeł świątynia posiadała dwa wejścia: boczne, które były używane codzienne i główne tylko dla mistrzów, po zakończonej nauce. Aby kandydat przekonał się, czy osiągnął poziom mistrzowski i jest gotowy do opuszczenia klasztoru, musiał przebyć drogę prowadzącą do tych wrót. Trasa składała się z labiryntów i pułapek mających na celu zbadanie w praktyce umiejętności ucznia. W sytuacji, gdy uczestnikowi nie udało się dotrzeć do wyjścia, był skazany na śmierć. Ostatnim etapem egzaminu było przesunięcie gorącej metalowej urny, która blokowała drzwi. Z powodu dużego rozmiaru oraz wagi, mnich musiał chwycić ją dwiema rękami. Waza ta po bokach posiadała wygrawerowane wizerunki smoka, które zostawiały ślad na przedramionach przyszłego mistrza. 

Obowiązki uczniów Shaolin

Każdy początkujący mnich musi przestrzegać zasad ustalonych przez Bodhidharmę. Dzięki ich honorowaniu świątynia przetrwała ponad tysiąc lat, pielęgnując idee i szanując tradycje.

Zasady obowiązujące każdego mnicha:

    1. Lojalność i szacunek wobec nauczycieli. 
    2. Wdzięczność wobec rodziców i nauczycieli.
    3. Unikanie złego zachowania.
    4. Pokora i poświęcenie.
    5. Eliminowanie ego.
    6. Sumienność. 
    7. Unikanie złego wykorzystania umiejętności. 
    8. Brak podziałów.
    9. Szacunek wobec innych. 
    10. Posłuszeństwo. 

Sztuki walki

Najstarszym podziałem sztuk walki jest rozłam na styl północny i południowy, ustalony według przebiegu rzeki Jangcy. Natomiast najbardziej powszechnym jest rozłam na styl wewnętrzny – nei jia i zewnętrzny – wej jia.

Styl wei jia, który jest również charakterystyczny dla klasztoru Shaolin, wyodrębnia używanie siły, ukierunkowanie treningów na wytrzymałość oraz wyprowadzanie ataków. Kluczowym elementem danej metody jest wykorzystanie przyrządów utwardzających pięści, ciężkiej broni, czy zastosowanie ćwiczeń rozciągających. 

Pięść Pięknej wiosny, czyli Wing Chun, reprezentuje  utworzonej przez mnichów klasztoru Shaolin. Prowadzenie walk z Mandżurami wymusiło zmodernizowanie nauki walki w celu jej przyśpieszenia, ponieważ dotychczasowe trwały nawet osiemnaście lat. Po pożarze klasztoru ocalała grupa nazywana Pięcioma starszymi. Wśród nich była Ng Mui, która zapoczątkowała nowy styl opierający się na walce żurawia i lisa, której była świadkiem. Jej uczennica Yim Wing Tsun osiągnęła mistrzowski poziom tego stylu, a jej mąż prawdopodobnie nazwał go na jej cześć. Ruchy początkowo wykonywano bez broni, później zdecydowano się na jej dodanie. Używano wówczas noży motylkowych. 

Buddyjską odmianę pijanego boksu (zui quan)  przypisuje się świątyni Shaolin, gdzie w czasach dynastii Tang, panującej w latach 618-907 trzynastu mnichów wspierało swoimi siłami wojnę z rebeliantami. Zostali oni docenieni przez Li Shimina i podczas ceremonii zwycięstwa otrzymali podarunek składający się z mięsa i wina. Wówczas mnisi otrzymali zgodę od cesarza na porzucenie buddyjskich zasad i picie wina.

Turystyka

Aby odwiedzić klasztor Shaolin zarezerwujcie sobie cały dzień. 

Najlepiej dzień wcześniej poświęcić na zwiedzanie Luoyang, a następnie z samego rana wyjechać do Shaolin.

Są 3 sposoby na dotarcie do klasztoru: taksówką, prywatnym samochodem lub autobusem.
Dworzec autobusowy znajduje się w centrum miasta. Podróż autobusem zajmuje około 2 godzin i kosztuje 19 yuanów. 

Aby wejść na teren świątyni musicie zakupić bilet w wysokości 100 yuanów. Kompleks jest czynny od 08:00 do 17:00. 

W trakcie zwiedzania przewidziane są pół godzinne pokazy kung-fu, wykonywane przez wyszkolonych mnichów. 

Najbardziej imponującym przedstawieniem jest Tongzigong, czyli dziecięcy kung-fu. Polega na formie ćwiczeń qigong, opierających się na elastyczności, praktykowanych przed osiągnięciem dojrzałości. 

źródło: China Daily

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *