Otwarcie Chin na świat

Otwarcie Chin na świat to termin, którego używamy gdy mówimy o reformach wprowadzonych przez Deng Xiaopinga po objęciu władzy. Oficjalnie rozpoczęły się one od końca lat 70. XX wieku i doprowadziły do szybkiego rozwoju gospodarczego kraju. Niepodważalnie wydarzenia te możemy uznać za największe i najbardziej fundamentalne w najnowszej historii Chin.

Cele reform Deng Xiaopinga

Rozpoczęte w 1978 roku działania nowego przywódcy Państwa Środka miały na celu między innymi przywrócić gospodarkę rynkową. Wprowadzona nowa ideologia oparta na patriotyzmie i socjalizmie, wyparła komunistyczne podejście. Kolejnym celem było zwiększenie roli państwa i budowa systemu prawnego, a także gospodarcze i kulturalne otwarcie Chin na świat. Co to dokładnie oznacza? Przede wszystkim odrzucenie polityki izolacji oraz traktowania kultury Zachodu jako imperialnej i burżuazyjnej. Ostatnim ważnym celem było jednoczesne przywrócenie istoty i szacunku do własnej kultury i wartości. 

Rolnictwo

Problemy związane z rolnictwem postanowiono rozwiązać w pierwszej kolejności. To tutaj zatrudnionych było prawie 85% siły fizycznej. Zniesiono dostawy obowiązkowe w regionach, w których produkcja ryżu wynosiła do 200 kg lub innych zbóż do 150 kg na osobę. A przede wszystkim wprowadzono swobodę handlu towarami. 

W pierwszym etapie opisane zmiany dotyczyły wyłącznie producentów, jednak z czasem poszerzono je również na wszystkich. Dzięki temu na nowo rozkręcił się rynek towarowo-pieniężny na chińskich wsiach. 

Zniesienie komun ludowych

Zmiany w rolnictwie przyczyniły się do zakładania rodzinnych gospodarstw na wsiach. Pojawiła się praktyka, która polegała na zawieraniu kontraktów z brygadami rodzinnymi, w ramach których przydzielano im kawałek ziemi z określoną wielkością dostaw. Dodatkowo kontrakty te można było wynajmować lub sprzedawać. Przyczyniło się to do formy obrotu ziemią.

Na skutek tych działań zlikwidowano komuny ludowe, a zaczęto wspierać i tworzyć gospodarstwa indywidualne.  W miejscach dawnych komun utworzono gminy. 

Otwarcie Chin na świat

Kolejnym bardzo ważnym aspektem reform było zniesienie samo-izolującego się państwa. Chiny zaczęły patrzeć na świat pod względem możliwości, jakie mogą uzyskać. W tym właśnie czasie pozwolono na wyjazdy zagraniczne obywateli oraz na przyjazdy do Państwa Środka zagranicznych turystów. Rozpoczęto również wymiany studenckie, naukowe i biznesowe z krajami Zachodnimi. Dodatkowo, dzięki tej otwartości, Państwo Środka otrzymało szeroki dostęp do informacji o warunkach w innych krajach świata. 

Patriotyzm chiński

Zmiany doprowadziły również do odbudowania kraju, w którym przywrócono podział administracyjny na poziomie gmin i wsi. Ograniczono też radykalną władzę partii, która wcześniej nadużywała swoich możliwości w celu respektowania przez wszystkich “moralności rewolucyjnej”. Dzięki temu, po wielu dziesięcioleciach, mieszkańcy Chin odzyskiwali swoją swobodę życia nawet w najbardziej podstawowych aspektach – wybór pracy, ubiór, podróże, rozmowy czy nawet myśli. 

Zniesienie wcześniejszych zakazów

Niezbyt często wymienianym, ale istotnym krokiem we wprowadzanych reformach było zniesienie praktycznie wszystkich zakazów Mao w stosunku do kultury chińskiej i zagranicznej. Ponownie zaczęto otwarcie propagować kulturę konfucjańską, uruchomiono uniwersytety i zadbano o system edukacji. Dzięki tym zabiegom udało się przywrócić szacunek dla nauki, wykształcenia oraz wszelkich specjalistów w różnych branżach. 

W ciągu zaledwie 30 lat Chiny zmieniły się nie do poznania. Z mocno zacofanego kraju stały się jednym z większych światowych mocarstw. Zmiany rozpoczęte przez Deng Xiaopinga w 1978 roku wciąż skutkują na dzisiejszy obraz tego kraju. Dlatego chcemy powtórzyć zdanie ze wstępu o tym, że wydarzenia te możemy uznać za największe i najbardziej fundamentalne w najnowszej historii Chin.

Bibliografia:

rynekinwestycji.pl

swps.pl 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *